Nie zapomnij odwiedzić strony naszych partnerów - ich lubimy, ich polecamy!

STR. GŁÓWNA
SŁUCHAJ
PODCASTY
CZYTELNIA
ZALOGUJ SIĘ
ZAMKNIJ
Radio Paranormalium - zjawiska paranormalne - strona glowna
Rejestracja
Zapomniałem hasła
Coś nie działa? Napisz!
Usuń cookies


Zapamiętaj
Logowanie przy użyciu kont z Facebooka itd. dostępne jest z poziomu forum
<< Poprzedni odcinek
Następny odcinek >>
Czas Snu
POBIERZ MP3
▼ szczegóły ▼

Czas Snu

Odcinek: Odc. 035
Pełny kurs OOBE w 9 tygodni
Odwiedź stronę Radia Dream Time

Streszczenie odcinka

Audycja przedstawia dziewięciotygodniowy, 63-dniowy program przygotowania do OOBE, oparty na ćwiczeniach zaczerpniętych przede wszystkim z „Nowych dróg energii”, „Traktatu o projekcji astralnej” oraz „Przewodnika świadomego śnienia”. Kurs porządkuje praktykę w progresywny plan, w którym kolejne techniki są stopniowo dodawane do wcześniejszych. Autor podkreśla, że program ma charakter ogólny i powinien być modyfikowany zależnie od indywidualnych możliwości, samopoczucia oraz reakcji ćwiczącego. Najważniejsze są systematyczność, cierpliwość, prowadzenie notatek i rozwijanie umiejętności utrzymywania świadomości przy głębokim rozluźnieniu ciała. Stałym elementem programu jest dziennik snów. Każdego ranka należy zapisywać przynajmniej słowa kluczowe dotyczące zapamiętanych snów, a bardziej znaczące sny opisywać dokładniej, ewentualnie uzupełniając notatki rysunkami i symbolami. Zapisywanie nie musi obejmować wszystkich szczegółów każdej nocy, ponieważ najważniejsze jest ćwiczenie samego przypominania sobie snów zaraz po przebudzeniu. Dziennik ma wspierać późniejsze odtwarzanie pamięci projekcji astralnych i ułatwiać rozpoznawanie powtarzających się motywów. W programie zaleca się również wykonywanie w ciągu dnia testów rzeczywistości, na przykład zadawanie sobie pytania, czy dana sytuacja dzieje się naprawdę, czy jest snem. Powtarzany na jawie nawyk ma następnie pojawiać się we śnie i prowadzić do uzyskania świadomości śnienia. Pierwszy tydzień poświęcony jest podstawowym afirmacjom, relaksacji, wyciszaniu umysłu i mobilnej świadomości ciała. Rano praktykujący ma przypominać sobie, że jest świadomością zdolną do doświadczania innych wymiarów rzeczywistości, a także formułować przekonanie o możliwości bezpiecznego opuszczenia ciała i powrotu do niego z zachowaniem pamięci. Wieczorne afirmacje koncentrują się na rozpoznawaniu snu i rozwijaniu świadomego śnienia. W pierwszych dniach należy również określić cele świadomego snu i OOBE, przygotowując scenariusz działań na wypadek uzyskania świadomości. Dzięki temu ćwiczący nie musi dopiero w trakcie snu zastanawiać się, co chce zrobić. Ćwiczenia relaksacyjne powinny początkowo trwać około dziesięciu minut, wyciszanie umysłu około pięciu minut, a mobilna świadomość ciała około dziesięciu minut. Ważne jest sporządzanie notatek dotyczących odczuć, trudności i zauważonych zmian. W kolejnych dniach pierwszego tygodnia dochodzą wizualizacje astralnej perspektywy oraz wyobrażanie dotyku. Ćwiczenie astralnej perspektywy polega na odegraniu sytuacji, w której świadomość znajduje się poza ciałem: można fizycznie wstać i wyobrażać sobie, że jest się już poza ciałem, obserwować otoczenie oraz planować dalsze działania. Ma to oswoić z samą ideą projekcji i przygotować reakcję na ewentualne symptomy oddzielenia. Autor zachęca, aby nie traktować podanych czasów jako sztywnych norm. Można ćwiczyć krócej lub dłużej, zależnie od koncentracji i komfortu. W drugim tygodniu utrwalane są afirmacje dotyczące poznawania wyższych poziomów świadomości i rozpoznawania nieścisłości we śnie. Do dotychczasowych ćwiczeń wprowadzona zostaje praca z energią: wyobrażanie dotyku oraz odbijanie energii w nogach, początkowo przez około pięć minut. Relaksacja i wyciszanie mogą być wykonywane także w ciągu dnia, na przykład podczas oczekiwania, podróży lub przerwy w pracy. W przypadku ćwiczeń energetycznych kolejność ma większe znaczenie niż przy pozostałych elementach programu, ponieważ wszystkie czynności powinny tworzyć spójny ciąg. Autor zaleca, by ćwiczyć w miejscu i o porze sprzyjających skupieniu, choć dopuszcza zmianę warunków, jeśli dana przestrzeń przestaje być komfortowa. Ważnym celem drugiego tygodnia jest zapamiętanie kolejnych etapów relaksacji i przygotowanie do transu. Ćwiczenia najlepiej wykonywać wtedy, gdy ciało jest wypoczęte. Wieczorem może pojawiać się problem zasypiania podczas sesji, dlatego zamiast leżenia można korzystać z fotela lub krzesła. Pomocne może być również otwarcie oczu, mówienie na głos o wykonywanych czynnościach albo przyjęcie pozycji utrudniającej zaśnięcie. Jeżeli koncentracji nie da się utrzymać, należy przerwać ćwiczenie i odpocząć, zamiast forsować praktykę. Trzeci tydzień rozwija pracę z ciałem energetycznym. Wprowadzone zostają stymulacja energetyczna stóp i nóg, następnie dłoni i ramion, a później także dolnych części dłoni. Czas ćwiczeń stopniowo się wydłuża, osiągając pod koniec tygodnia około 45 minut stymulacji oraz około 20 minut odbijania energii przez nogi, ramiona, kręgosłup i całe ciało. Autor przedstawia te wartości jako orientacyjne. Osoby, które szybko odczuwają przepływ energii, mogą skrócić sesje, natomiast początkujący mogą potrzebować więcej czasu. Wysiłek ma być zwiększany stopniowo, bez przekonania, że konieczne jest natychmiastowe przejście do samej projekcji. W tym etapie szczególny nacisk położono na cierpliwość i obserwowanie reakcji organizmu. Początkowe ćwiczenia mogą wydawać się monotonne, ale według autora mają przygotować podstawy potrzebne do późniejszej pracy z transem. Należy notować między innymi zmiany w jakości snu, żywotność snów, poczucie większej energii, wrażliwość na odczuwany przepływ oraz ewentualne zjawiska déjà vu. Niepowodzenie lub opuszczenie jednego czy dwóch dni nie powinno prowadzić do rezygnacji. Można powtórzyć ostatni etap albo wrócić do początku tygodnia, aby odzyskać regularność. Czwarty i piąty tydzień utrwalają dotychczasowe praktyki, ale wprowadzają większą koncentrację na świadomym śnieniu, wznoszeniu energii i programowaniu snów. Afirmacje dotyczą organizowania czasu na ćwiczenia, planowania świadomego snu oraz przekonania, że świadomość może działać niezależnie od ciała fizycznego. Ćwiczenia energetyczne zostają stopniowo uproszczone: po zakończeniu długiego etapu stymulacji ciała praktykujący koncentruje się głównie na wznoszeniu energii przez nogi i ramiona. W ciągu dnia nadal należy wykonywać testy rzeczywistości, a przed snem można wizualizować latanie, określone zdarzenia lub pytanie, na które chciałoby się uzyskać odpowiedź we śnie. Autor zaznacza, że odpowiedzi mogą być zakodowane symbolicznie i wymagają późniejszej analizy. Pod koniec piątego tygodnia ćwiczący powinien dobrze znać procedury relaksacyjne. Zaleca się także regularne czytanie materiałów dotyczących OOBE i świadomego śnienia, zwłaszcza przed snem, ponieważ zainteresowanie tematyką ma wzmacniać pamięć snów i ukierunkowywać uwagę. Wznoszenie energii można traktować nie tylko jako osobną sesję, lecz także jako krótką praktykę stosowaną w ciągu dnia, szczególnie w sytuacjach stresu lub napięcia. Ćwiczenia mają pomagać w uspokojeniu umysłu, jednak autor przedstawia je przede wszystkim jako element własnego systemu praktyki, a nie uniwersalną gwarancję osiągnięcia określonego rezultatu. Szósty tydzień koncentruje się na pełnym obwodzie wznoszenia energii. Zamiast pracy wyłącznie z nogami i ramionami energia ma być wyobrażana jako przemieszczająca się przez całe ciało i trafiająca do ośrodka magazynowania w podbrzuszu. Sesje obejmują zwykle około 15 minut wznoszenia energii, poprzedzone przejściem przez astralną lub fizyczną perspektywę oraz krótką relaksacją. Ćwiczący może łączyć koncentrację na oddechu z obserwowaniem ruchu energii. Z czasem odczucia mogą słabnąć, co autor interpretuje jako możliwy skutek przyzwyczajenia i usuwania blokad energetycznych, a nie jako dowód nieskuteczności ćwiczenia. Siódmy tydzień jest przejściem od przygotowania do właściwej pracy z transem. Wymagana jest spokojna, cicha przestrzeń i stan wypoczęcia. Można siedzieć w wygodnym fotelu albo na krześle, a sposób wchodzenia w trans należy dobrać indywidualnie. Proponowane są wizualizacje schodzenia po drabinie, linie, schodach lub zjeżdżania windą. Istotne jest poczucie stopniowego zagłębiania się w odmienny stan świadomości. W tym czasie ćwiczący ma utrzymywać pełny obwód wznoszenia energii i obserwować pojawiające się wrażenia, nie reagując na nie nadmiernym pobudzeniem. Wśród możliwych doświadczeń wymieniane są nagłe poczucie jasności umysłu, spontaniczne przemieszczanie się energii, wrażenia ciężkości lub opadania rąk i nóg, a także utrata ciągłości świadomości i zaśnięcie. Autor uważa, że zasypianie podczas pierwszych prób jest czymś częstym i może ustępować wraz z praktyką. Omawia również tak zwane astralne odgłosy, czyli dźwięki pojawiające się podczas transu. Zaleca, by przed sesją postanowić, że nie będą one rozpraszać, a po ich usłyszeniu znaleźć dla nich racjonalne wyjaśnienie i kontynuować ćwiczenie. Najtrudniejszym zadaniem ma być długotrwałe utrzymanie umysłu wolnego od przypadkowych myśli. W ósmym tygodniu do pełnego obwodu energii i transu dodana zostaje stymulacja siedmiu głównych czakr. Ćwiczenia prowadzi się od dołu ku górze: od czakry podstawy, przez czakrę śledziony, splotu słonecznego, serca i gardła, aż po czakrę czoła oraz korony. Każdy kolejny dzień rozszerza liczbę stymulowanych ośrodków, a całe ćwiczenie dochodzi do około 35 minut. Autor podkreśla, aby nie kierować energii bezpośrednio do wyższych ośrodków z pominięciem niższych. Odczucia związane z czakrami mogą pojawić się dopiero po dłuższym czasie i różnić się między poszczególnymi osobami. Należy zachować ostrożność przy stymulacji czakry czoła i korony: jeśli pojawi się ból głowy, silny ucisk lub błyski przed oczami, ćwiczenie tego ośrodka trzeba przerwać. Praca z czakrami ma pozostać podporządkowana całemu procesowi, a nie stać się celem samym w sobie. Dziewiąty tydzień wprowadza regularne próby projekcji astralnej. Codzienna sesja obejmuje zapis snów, afirmacje, krótką wizualizację astralnej perspektywy, pełny obwód wznoszenia energii, stymulację czakr i wybraną technikę separacji. Najczęściej omawiana jest metoda liny, polegająca na wyobrażaniu sobie wspinania poza ciało, ale można również wykorzystać wyobrażenie unoszenia się, przetaczania na bok, skakania na trampolinie, stania obok własnego ciała, schodzenia po drabinie, tornada lub huśtawki. Nie istnieje jedna metoda odpowiednia dla wszystkich, dlatego należy testować różne warianty i wybrać ten, który najlepiej odpowiada indywidualnym odczuciom. Pierwsze próby autor zaleca wykonywać w dzień lub przy delikatnym oświetleniu, aby ograniczyć lęk wywołany ciemnością i nietypowymi cieniami. Nie należy ćwiczyć bezpośrednio po posiłku; wskazana jest co najmniej godzinna przerwa. W razie pojawienia się symptomów wyjścia, takich jak wibracje, uczucie oddzielania, ciężkość ciała, zmiany odczuwania kończyn czy wrażenie unoszenia, należy zachować spokój. Nadmierny strach albo ekscytacja mogą przerwać stan wyciszenia. Pomocne ma być wcześniejsze oswajanie tych odczuć poprzez wizualizację oraz traktowanie ich jako naturalnej części procesu. Jeżeli pojawia się lęk, autor proponuje obserwowanie go bez walki i zastępowanie go spokojniejszym, pozytywnym nastawieniem. Końcowa część audycji przedstawia technikę czujnego relaksu, której celem jest osiągnięcie głębokiego rozluźnienia fizycznego przy zachowaniu świadomego, czujnego umysłu. Ćwiczenie najlepiej wykonywać w wygodnym fotelu. Po napięciu mięśni i głębokim oddechu należy wyobrażać sobie przepływ ciepłych prądów energii, które kolejno rozluźniają stopy, łydki, uda, biodra, brzuch, plecy, klatkę piersiową, ramiona, dłonie, szyję i głowę. Prądy mogą mieć wyobrażone kolory lub kształty, co pomaga utrzymać koncentrację. W miarę pogłębiania relaksu ciało powinno wydawać się cięższe i mniej istotne, podczas gdy uwaga kieruje się ku doświadczeniom wewnętrznym. Pojawiającego się wrażenia unoszenia nie należy analizować ani wymuszać. Czujny relaks powinien być utrzymywany przez około 15–30 minut. Jeśli ćwiczący zaśnie, po przebudzeniu może kontynuować od przerwanego momentu. Aby zakończyć sesję, można pozwolić sobie na sen albo stopniowo odzyskać kontakt z ciałem, poruszając palcami, napinając mięśnie, dotykając fotela i rozglądając się po pomieszczeniu. Według autora regularna praktyka tego stanu może prowadzić do spontanicznych doświadczeń poza ciałem lub do wrażenia oddzielania się świadomości od ciała. Cały kurs zostaje przedstawiony jako zestaw narzędzi wymagających indywidualnego dostosowania, konsekwencji i samodzielnej obserwacji, bez gwarancji identycznych rezultatów u każdego praktykującego.
(rozwiń streszczenie)

Streszczenie zostało przygotowane przez AI w oparciu o transkrypcję odcinka. Pamiętaj, że nawet najlepsze streszczenie nie powie wszystkiego o całej audycji, szczególnie gdy jest ona długa - zachęcamy do wysłuchania całości!

Jeśli w streszczeniu bądź transkrypcji dostrzegłeś jakieś literówki bądź inne rażące błędy, będziemy wdzięczni za poinformowanie nas o tym.

Kopiowanie i umieszczanie naszych treści na łamach innych serwisów jest dozwolone na zasadach opisanych w licencji.
▼ Wyświetl transkrypcję ▼
Powiadomienia Web Push o nowościach w Radiu Paranormalium
Nie przegap żadnych nowości! Już dziś zapisz się na nasz newsletter emailowy lub włącz powiadomienia w przeglądarce, aby być na bieżąco z najnowszymi artykułami i audycjami.


Dodaj komentarz
Twój nick:
E-mail:


Powiadamiaj o odpowiedziach na mój komentarz. Do wysyłania powiadomień potrzebny jest poprawny adres e-mail (nie będzie publicznie wyświetlany).